بلاهت

زیبایی چشمانت

از درون من بیرون است

زیبایی چشمانت

نجات دهنده من

میان بلاهت و خداست

مسافر

سر برخاک

نگاه بر آسمان

و یاد درگذشته...

در کوچه های خیالش

گذر می کرد

تمام شب را

دوباره بیدارمانده بود

دلش پر از عشق بود

وزیبایی صبح

خواب را از دیدگانش دزدیده بود

پیش از انکه سحر شود

نگاهی به انتها انداخت

بلند شد

ورفت

غم چشمانت

کوزه گر زندگی

گل مرا

از غبار غم چشمان تو ساخت

همان نگاه اول

همان پایان آخر من بود

که خرد خرد

روزگار من شد

تا در غم چشمانت

دوباره گل شوم

عرق می کنم

عرق می کنم

نه از تب

از شرم اینکه بدنم جنگ را باخته

عرق می کنم

نه از سرما

از شرم اینکه به گرما وابسته ام

عرق می کنم

نه از ضعف

از شرم اینکه انسانم و خدا نیستم

عرق می کنم

...و هذیان می گویم

الهه ی شب

روزها ستاره ها را از زیر سنگها پیدا می کرد

وقتی که شب می شد

از عقربه های ساعت بالا می رفت

وبا دست هایش ستاره ها را در آسمان می چید

وچند ستاره به زیر بالشت خود می گذاشت

تا آسمان خوابش پر از ستاره باشد

شاید امشب

شاید امشب بروم

دلم اما دیری است

که ازینجا رفته

دیگر اما همه چیز

با همه کس

دیگر اما هیچ چیز و هیچ کس

میهمان من نیست

مدتی است که تو را

با حصیر همه چیزم

داده ام من به زمستان وبهار

از همین بود دلم نیز نماند

شاید امشب بروم

صدای نگاهت

درونم پر از صدا بود
وقتی به آرامش نگاهت خیره می شدم
وآرام آرام صدای نگاهت مرا به درون می برد
برونم پر از نگاه بود وقتی به درون صدای تو می رفتم
و آهسته آهسته نگاهت را صدا می کردم
به زیر بارشبها
دوباره این صدا را دفن خواهم کرد