غم چشمانت

کوزه گر زندگی

گل مرا

از غبار غم چشمان تو ساخت

همان نگاه اول

همان پایان آخر من بود

که خرد خرد

روزگار من شد

تا در غم چشمانت

دوباره گل شوم

عرق می کنم

عرق می کنم

نه از تب

از شرم اینکه بدنم جنگ را باخته

عرق می کنم

نه از سرما

از شرم اینکه به گرما وابسته ام

عرق می کنم

نه از ضعف

از شرم اینکه انسانم و خدا نیستم

عرق می کنم

...و هذیان می گویم

الهه ی شب

روزها ستاره ها را از زیر سنگها پیدا می کرد

وقتی که شب می شد

از عقربه های ساعت بالا می رفت

وبا دست هایش ستاره ها را در آسمان می چید

وچند ستاره به زیر بالشت خود می گذاشت

تا آسمان خوابش پر از ستاره باشد

شاید امشب

شاید امشب بروم

دلم اما دیری است

که ازینجا رفته

دیگر اما همه چیز

با همه کس

دیگر اما هیچ چیز و هیچ کس

میهمان من نیست

مدتی است که تو را

با حصیر همه چیزم

داده ام من به زمستان وبهار

از همین بود دلم نیز نماند

شاید امشب بروم

صدای نگاهت

درونم پر از صدا بود
وقتی به آرامش نگاهت خیره می شدم
وآرام آرام صدای نگاهت مرا به درون می برد
برونم پر از نگاه بود وقتی به درون صدای تو می رفتم
و آهسته آهسته نگاهت را صدا می کردم
به زیر بارشبها
دوباره این صدا را دفن خواهم کرد

سرانجام سیمین

سیمای صدای تو سیمین است
سراسر ستاره سربرسر
سزد سرای ساکت سرد سینه ات را
سالیان سی بی سو سو
سودای سرهای سراسر شور
سر انجام باشد

عشق خاموش

بزیر سنگفرش خیابان
گلی روییده
که هیچ سنگی را توان کشتنش نیست
وقتی به انتها می رسی
دوباره به اوج می روی
ببین آسمان چگونه
افق را که انتهاست
هر روز در طلوعی تازه به نمایش می گذارد...
چگونه خاموش است؟
که چشمانش
چون گرگ زمستان می درد
و رویایش
از روز واقعی تر است