سرانجام سیمین

سیمای صدای تو سیمین است
سراسر ستاره سربرسر
سزد سرای ساکت سرد سینه ات را
سالیان سی بی سو سو
سودای سرهای سراسر شور
سر انجام باشد

عشق خاموش

بزیر سنگفرش خیابان
گلی روییده
که هیچ سنگی را توان کشتنش نیست
وقتی به انتها می رسی
دوباره به اوج می روی
ببین آسمان چگونه
افق را که انتهاست
هر روز در طلوعی تازه به نمایش می گذارد...
چگونه خاموش است؟
که چشمانش
چون گرگ زمستان می درد
و رویایش
از روز واقعی تر است

مرگ و عشق

در این بازی
که هر روز و هنوز است
چنگال مرگ
تورا در کمین نشانه رفته است
و نفس
حق السکوت رازهای نگفتنی است...
در این قمار
که بیرحمانه می رود
عشق
جبران ما فات است

دلسنگ

دلسنگ
هراس من
با عشق عجین است
و مرز سعادت و تیرگی
به اندازه ی آخرین نفس است
این خانه که در سینه ام است
به اندازه تنهایی ات می گیرد
می دانی به سوی تو خواهم آمد
و این
سرنوشت من است

برای تو
چشمانت را به من بده
و قلبم را بگیر
زندگی از دیدگان تو زیباتر است
و قلبم
در دستان تو
...به تو نزدیکتر
من راه خود را برگزیده ام
به سوی تو
...و برای تو

باغ خدا
هوس سیب
سینه‌ام را سوزاند
و نگاه در بدرم
دیشب مرا به باغ خدا برد
اما به جای سیب
این بار من ریشه را جستم

آن ریشه هیزمی بود

که آتش سینه ام را

تا آسمان خدا می برد

دیشب به جای سیب

باز از دهان دود خوردم

واز دو دیده گریستم

امشب

امشب نیز بدنیا می آیم
وقتی همه خوابند
وهمچون نوزادی
کوچکی دیروز
وهیبت فردا را گریه می کنم
سینه ام را
که گورستان گذشته ها شده است
امشب می شکافم
که بار دیگر سحرگاه
به میهمانی تولدی دیگر بیاید